Suwerenny Rycerski i Szpitalny Zakonu Św. Jana Jerozolimskiego z Rodos i Malty – czyli Kawalerowie Maltańscy – to jeden z niewielu zakonów, który miał prawo bicia własnego pieniądza. Rycerze Świętego Jana emitowali monety od samego powstania zakonu i podczas kilkusetletniej historii stworzyli ciekawy i rozbudowany system monetarny.

Z początku, gdy jeszcze siedzibę Zakonu stanowiła wyspa Rodos, monety wykonywano zazwyczaj ze srebra. Srebrne gigliaty, wzorowane na neapolitańskich, bił już pierwszy wielki mistrz zakonu, Fulko z Villaret. srebrne tari, o wartości 1/3 cekina.

Kiedy Rodos zdobył Sulejman Wspaniały zakonnicy musieli szukać nowej siedziby. Padło na Maltę – i od nazwy tej wyspy pochodzi zwyczajowa nazwa Zakonu: Kawalerowie Maltańscy. W nowym miejscu pojawiły się nowe koncepcje – w mennicy Zakonu rozpoczęto produkcję dukatów, podobnych do weneckich zecchini. Pierwsze złote monety  bił od 1534 roku Wielki Mistrz Pierino del Ponte. Na Malcie emitowano też monety miedziane – dziś ich nominał i wartość nie jest znana. 

Dalsze sukcesy mennica Zakonu w Brigu odnosiła pod panowaniem Wielkiego Mistrza Jana de Omedesa – wyraźnie zwiększono ilość różnych nominałów monet. W tym czasie zaczęto umieszczać na monetach datę emisji. Bito monety ze srebra o nominałach 4, 2 i 1 tari oraz drobniejsze carlino o wartości ½ tari. W późniejszych latach zakonnicy emitowali więcej monet miedzianych – najmniejszą było picciolo o wartości 1/120 tari. Wielkie Oblężenie w 1565 roku spowodowało, że – w założeniu tymczasowo – wykonywano z miedzi monety produkowane do tej pory tylko ze srebra. Miedziane tari bito jednak jeszcze wielokrotnie w ciężkich dla Zakonu chwilach.

Dziś koncepcja prawa emisji własnych pieniędzy przez jakikolwiek zakon wydaje się zupełnie niezwykła – takiego przywileju nie posiada nawet Watykan, w którym obowiązującą walutą są po prostu euro.

Źródło:
http://www.staff.amu.edu.pl/~twlange/numizmatyka.html